Jojanneke, zo heet zij, weet dat ik altijd zoek naar metaforen om, het leven dat we leven en de acties die wij ten toon spreiden, in een verhalend plaatje te vatten.  Door te kiezen voor een parachutesprong schoot ze midden in de roos.

Parachute springen gaat over loslaten. Parachutespringen gaat over voorbereiden, vertrouwen en bovenal het loslaten!! Een aantal dagen voor mijn verjaardag, hoorde ik dat de sprong een deel van de verjaar-dag- was. De beelden die we kennen van springen schoten door mijn hoofd, en mijn DOE deel gaf een kreet opwinding.  Te gek, altijd willen doen.

Waarom de kreet kwam weet ik niet, maar het zal zijn dat ik wel van extreme dingen hou. Zoals ik in mijn boek “De Piramide van Albera, Het Geheim van een succesvol leven”, vermeld, ga je van je  DOE driehoek  naar je DENK driehoek. Er komt ratio om de hoek, je ziet jezelf springen, en niets geeft een vervelend gevoel, totdat je in de VOEL driehoek komt.

Plots wordt er gedacht en gevoeld ten opzichte van je referentiekader, en dat is natuurlijk: kijk uit, want een sprong van deze hoogte is erg pijnlijk. Enige subpersoonlijkheden  beginnen tegen te sputteren en zijn het niet eens, want stel je voor dat het misgaat. Hier begint dus al het loslaten.

Hier begint mijn metafoor. Het leven of alles wat je doet is een sprong in het duister of in de diepte. Op de grond kan je jezelf aan alles vasthouden, maar dat lukt niet zo goed meer als je 3000m hoog gewoon springt en moet vertrouwen op de parachute.

Wat haal je hier dus uit; je moet goed voorbereid zijn voor de sprong. Maar geldt dat niet bij alles in het leven? Het heeft geen zin op te piekeren, want dat is gerelateerd aan wat was of komt. In dit leven gaat het om doen als je het moet doen.

Het controleren van je parachute als je in de lucht hangt, is wat aan de late kant en waarschijnlijk ook te laat. Bij dit soort zaken komt een Chinese spreekwoord mooi uit: “Heb je de tijd, haast je. Heb je haast, doe rustig aan.”

Al met al gaf het horen van mijn cadeau een lekkere kronkel in mijn buik. Een fijne spanning – ik had me voorgenomen om van alles te gaan genieten. Loslaten was het doel.

Het 4 juli – 8:00 en we rijden richting Teuge. Verkeer was heel rustig en het zag er naar uit dat we op tijd zouden aankomen. Prachtig weer, dus dat wordt ook nog eens genieten van het uitzicht. Je ziet het helemaal voor je, en droomt steeds wat verder weg op zoek naar het gevoel.

Twee minuten voor dat we er zijn geeft Jojanneke mij een andere brief, dan de eerste die ik thuis kreeg. (een brief die de inhoud van de ochtend aangeeft) Zoek de verschillen maar, zegt ze. Na enig speurwerk zie ik dat er twee springen. Tot mijn grote verassing gaat Jojanneke mee naar boven om de sprong ook te wagen. Als dat geen liefde is. Deze mededeling zorgt voor een enorme kreet van blijdschap en ontroering.

Dit is echt te gek; samen springen en genieten van wat is. Op Teuge komen ineens mijn schoonmoeder, schoonzus, zwager en nichtje op me toegezongen. Nog een verassing. Later nog twee familieleden om  alles nog verder op te leuken.

We melden ons aan en worden na een aantal minuten opgeroepen voor de kleding en een eerste briefing.  Snel leggen ze uit hoe je zit, valt en adem haalt. Gaat allemaal heel snel en je denkt: ”ik zie het straks wel.”

Je droomt nog wat heen en weer en dan wordt je geroepen. Als in Top Gun lopen we met een groep parachutisten richting het vliegtuig. We worden met z’n 13-en er in geschoven. Je zit op de grond met je benen iets uit elkaar zodat degene voor je daar in kan schuiven.

We staan nog aan de grond en ik voel de eerste zweet (angst?) druppels over mijn voorhoofd lopen. Een soort rolluikje van perspex wordt naar beneden geschoven zodat je goed kan zien hoe hoog je zit. We gaan tot 9000ft en de vlucht tot deze hoogte duurt 10 minuten. Jojanneke en ik glimlachen naar elkaar en houden de handen vast.

Mijn instructeur geeft nog even een paar belangrijke zaken door en vraagt mij de bril op te zetten. Het rolluikje gaat omhoog en ik hoor dat de voorste springer (ook 1ste keer) de opdracht krijgt om op de billen naar voor te schuiven en de benen over de rand te laten vallen.

Ik zie het wel, maar ben er niet mee bezig. Heel veel indrukken komen binnen:  de  grote hoogte, de snelheid, de wereld als een stuk mozaïek onder je, de zweetdruppels die langs de rug lopen en de cameraman die buiten het vliegtuig staat/hangt.

“Schuiven”… hoor ik zeggen, “we gaan.” Als op de automatische piloot schuif ik richting het gat dat nu 3000m boven de grond beweegt. Hoe was het ook alweer. Harnas vasthouden, hoofd in zijn nek en langzaam de benen strekken. Woessss……………… daar hang, nou uhh, val je met 220km/u naar beneden.

Geweldig!!! De duimen gaan omhoog dat het loslaten begonnen is. Niets in jezelf heeft het over foutgaan. Je gaat er voor en geniet ervan. 1x keer deed ik mijn mond open en mijn lippen klapperde voor mijn ogen. Haha. Snel weer door de neus ademen en genieten.

En dan, dan wordt de herrie, veroorzaakt door  de snelheid, omgezet in rust. De parachute is opengevouwen en je gaat gecontroleerd verder. Wouwwwww, wat een ervaring. Maar dan ineens trekt de instructeur aan een stuurlijn en we vallen weer met een rotvaart naar beneden. We maken een scherpe bocht.

Wil je ook even? Voor ik het weet heb ik de stuurlijnen vast en de controle ligt in mijn handen. Vlak voor de grond wordt het weer overgenomen en mij geïnstrueerd dat bij 3, 2, 1 de benen omhoog moeten. We landen op de kont en zijn weer op aarde. Ik adem diep uit en sta nog na te genieten.

Snel kijk ik omhoog en zie Jojanneke nog heerlijk hangen, die mag nog even genieten. Als zij ook beneden is zeggen onze ogen genoeg. Woorden kunnen nooit omschrijven wat je meemaakt. We proberen het wel te doen bij de familie, en het lukt ons om 3 familieleden volgende keer mee te laten springen.

We gaan dus nog een keer. Sterker nog, Jojanneke wil les om in de toekomst solo te gaan springen. De metafoor klopt helemaal. Geef je over aan de sprong, geef je over aan het leven en onderneem actie wanneer dat nodig is.

Ervaar het leven als een wonder en geniet van het proces waar je inzit. Het gaat dus niet om de finish, maar om de reis.